Ben senden vazgeçmeyi hiç bilemedim.
Kabbulenemedim vaçgeçmek zorunda oldumu hep inadla mücadele ettim senin  için
Oysa boşa kürek sallamaktan başka birşey değildin sen benim için.
Nekadar acımasız olsanda sen bana karşı vazgeçmektense şizofrenşmiş gibi verdiğin acıdan mutlu olmayı seçtim.
Zoruma gidiyordu bukadar severken vazğeçmek arkamı dönüp gitmek
Oysa en kolayıyd arkamıı dönüp gitmek .
Bana bir artın yoktu verdiğin huzur mutluluk yoktu iyi değildin sen bana hüzündün
Acıyı kucaklamaktın, yangına koşar adım gitmek, yüzme bilmediğim halde denize girmek gibiydin.
Tabutun içinde yaşamak gibi ölüm gibi acıydın hergün miyonlarca kere ölümü tadıp ama bir kere bile ölmemek gibiydin.
Bir yandan sonsuzluktu gözlerine bakmak Bir yandanda sonumdu !
Sen bana tarifsiz acılardın ama ben yinede ”varlığına aşinayım” varlığında mutlu olan
Çok uzaklarda olsanda. Biryerlerde kalbinin çarptını bilmek bana güç verdi
Çünkü ben sana aşıktım güzelliğine değil ben seni seçmiştim ve sana aşık olmuştum
Acıda olsan, ölümde olsan seni varlığın için sevmiştim.
Öyle delicesine Şapşal aşıklar gibi körü körüne ben sadece seni sevmiştim.
Ve bana yakışmazdı sana aşık olma sebebimi unutupta vazgeçmek.
Vazgeçemezdim zoruma giderdi seni sewmeyi yarı yolda bırakmak.
Bilmekte gerekirmiş vazgeçmek zorunda kaldımızda vazgeçmeyi
Ben hiç bilemedim Bir senden vazgeçmeyi !
Kapıyı araladığım hırsla açıp arkama bile bakmadan gitmek istediğim anlarım çok oldu
ama gidemedim yapamadım neydi beni sana böyle körü körüne bağlayan
Vazgeçkemmi ağırdı benliğime sendenmi kopamıyordum bilmiyorum .
Ben hep arafta kaldım Ne gide bildim senden.
Nede hayatının içinde ola bildim .
Vazgeçmem gerekti vazgeçemedim …..
Yazar: Senem ERTOK

Bir Cevap Yazın